Naar aanleiding van een uitspraak van Ivo Opstelten bleef de eerste zin van dit refrein een paar maanden terug maar door mijn hoofd spoken. Zo zie je maar dat zelfs uit zijn woorden nog iets interessants kan voortkomen...
Opgave
De tijd, zij lijkt door mensen niet te stoppen,
Gestaag, traag tikt ze onverstoord.
En alles wat een mens maar op kan kroppen,
wordt hij door haar traag mee vermoord.
Jij, liefde, bent de peper in het leven,
Geeft smaak, en maakt het minder flauw.
Door deze hete zaden mee te weven
Gaat alles beter smaken, dankzij jou.
Jij, hunkering, drijft mij naar iets ongrijpbaars,
Datgene wat nooit eerder is geslaagd,
Iets prachtigs, iets nimmer-overstijgbaars,
Alleen al de gedachte blijkt gewaagd...
Het was niks, het is niks en het wordt niks,
Dat weet helaas ook ik maar al te goed...
Ooit durfde ik nog ergens op te hopen,
Maar dat lukt toch nooit meer, naar ik vermoed...
Ik, bitter, door dit alles murw geslagen,
Zak lusteloos ineen onder een boom,
En hoor niet wat de wind mij brengt met vlagen:
Een liefdevol en prachtig eerbetoon.
Copyright Halbe Mulder, 2014
maandag 10 november 2014
woensdag 5 november 2014
LUCHTDICHT: Dorre steen
Naar aanleiding van een bezoek aan het theater ("Eindelijk licht", een prachtige voorstelling van Zazi en Hans Dorrestijn) kwam na afloop opeens de volgende tekst in mij op.
Het begon als puur een bedankje richting deze geweldige artiesten voor de heerlijke combinatie van lichte en mooie muziek en de typische Dorrestijn-teksten. Nadat de dames van Zazi hem het echter waard vonden om, voorzien van wat prachtige woorden, op hun Facebook te plaatsen, leek het me goed om er ook hier maar wat aandacht aan te besteden.
Dorre steen
Een avond in je eentje, een grote straf is dat,
Heel eenzaam tussen anderen, een onontdekte schat,
Als de lichten langzaam doven, en al het lawaai verstomt,
verdwijnt alles, ook de leegte, als je wacht op dat wat komt.
Het is zwart, koud en naargeestig, al zijn de lichten aan,
Er is geen lelijk eendje, maar een oude zwarte zwaan,
vergezeld door nachtegalen, die hem, onvermoeibaar lijkt,
van zwart naar licht vertalen, zodat de schoonheid prijkt…
De dorre steen blijkt te bloeien, en geeft een sprankje licht,
waarvoor in ’t koude duister een ieder telkens zwicht…
Een zaal vol vreemde vogels, de humor oh zo zwart,
maar toch ook zo lichtvoetig, wat alle wetten tart.
Steeds dieper wordt de rampspoed en de wanhoop zucht,
Waarna een ieder opgewekt naar huis de zaal uitvlucht.
Copyright Halbe Mulder, 2014
Het begon als puur een bedankje richting deze geweldige artiesten voor de heerlijke combinatie van lichte en mooie muziek en de typische Dorrestijn-teksten. Nadat de dames van Zazi hem het echter waard vonden om, voorzien van wat prachtige woorden, op hun Facebook te plaatsen, leek het me goed om er ook hier maar wat aandacht aan te besteden.
Dorre steen
Een avond in je eentje, een grote straf is dat,
Heel eenzaam tussen anderen, een onontdekte schat,
Als de lichten langzaam doven, en al het lawaai verstomt,
verdwijnt alles, ook de leegte, als je wacht op dat wat komt.
Het is zwart, koud en naargeestig, al zijn de lichten aan,
Er is geen lelijk eendje, maar een oude zwarte zwaan,
vergezeld door nachtegalen, die hem, onvermoeibaar lijkt,
van zwart naar licht vertalen, zodat de schoonheid prijkt…
De dorre steen blijkt te bloeien, en geeft een sprankje licht,
waarvoor in ’t koude duister een ieder telkens zwicht…
Een zaal vol vreemde vogels, de humor oh zo zwart,
maar toch ook zo lichtvoetig, wat alle wetten tart.
Steeds dieper wordt de rampspoed en de wanhoop zucht,
Waarna een ieder opgewekt naar huis de zaal uitvlucht.
Copyright Halbe Mulder, 2014
zaterdag 25 oktober 2014
LUCHTDICHT: Kleine stapjes
Het is alweer een tijd geleden dat ik hier wat schrijfselen heb geplaatst. Er is in de tussentijd genoeg geschreven, maar simpelweg niet gepubliceerd.
Na vanavond echter de grote Hans Dorrestijn te hebben mogen aanschouwen in gezelschap van Zazí, drie prachtige stemmen uit goed gevormde klankkasten, leek het me toch eens tijd om weer wat het web op te werpen.
Een nieuw idool vinden is natuurlijk geweldig, maar de pretenties hier ook maar enigzins in de buurt te komen zijn mij vooralsnog bespaard gebleven. Echter, elk pad heeft een begin nodig, en daarvoor leek dit stukje van een tijdje terug me wel toepasselijk...
Kleine stapjes
Ik loop hier nu al jaren met mijn hoofd daarboven,
mijn blikveld reikt maar zelden tot het grondniveau,
en door die hogere sferen ben ik gaan geloven,
dat ik al die tijd al geschrapt ben van ’t tableau.
Soms, heel af en toe, dan kom ik terug op aarde,
dan zie ik weer de dingen voor wat ze eigenlijk zijn,
word ik geconfronteerd met een ieders waarde,
en laat iemand me zien: je bent de oorzaak van je pijn.
Soms zeggen mensen dingen die ik niet wil horen,
niet omdat ze liegen of mij de grond inslaan,
het zijn vaak hele wijze en goedbedoelde woorden,
die ik om hun juistheid juist niet uit kan staan.
‘K stopte met dromen over dromen, begon met dromen over doen,
’t moest er toch een keer van komen, maar ik vond geen bos in al die bomen,
dreef niet mee met al die stromen, deed geen afstand van fatsoen.
Deze lessen zijn natuurlijk voor de meeste mensen,
over het algemeen waaien ze aan, soms groot, soms klein
maar wat moet je dan doen, als je niets anders kan dan wensen
om een onderdeel van die meesten te zijn?
Copyright Halbe Mulder, 2014
Na vanavond echter de grote Hans Dorrestijn te hebben mogen aanschouwen in gezelschap van Zazí, drie prachtige stemmen uit goed gevormde klankkasten, leek het me toch eens tijd om weer wat het web op te werpen.
Een nieuw idool vinden is natuurlijk geweldig, maar de pretenties hier ook maar enigzins in de buurt te komen zijn mij vooralsnog bespaard gebleven. Echter, elk pad heeft een begin nodig, en daarvoor leek dit stukje van een tijdje terug me wel toepasselijk...
Kleine stapjes
Ik loop hier nu al jaren met mijn hoofd daarboven,
mijn blikveld reikt maar zelden tot het grondniveau,
en door die hogere sferen ben ik gaan geloven,
dat ik al die tijd al geschrapt ben van ’t tableau.
Soms, heel af en toe, dan kom ik terug op aarde,
dan zie ik weer de dingen voor wat ze eigenlijk zijn,
word ik geconfronteerd met een ieders waarde,
en laat iemand me zien: je bent de oorzaak van je pijn.
Soms zeggen mensen dingen die ik niet wil horen,
niet omdat ze liegen of mij de grond inslaan,
het zijn vaak hele wijze en goedbedoelde woorden,
die ik om hun juistheid juist niet uit kan staan.
‘K stopte met dromen over dromen, begon met dromen over doen,
’t moest er toch een keer van komen, maar ik vond geen bos in al die bomen,
dreef niet mee met al die stromen, deed geen afstand van fatsoen.
Deze lessen zijn natuurlijk voor de meeste mensen,
over het algemeen waaien ze aan, soms groot, soms klein
maar wat moet je dan doen, als je niets anders kan dan wensen
om een onderdeel van die meesten te zijn?
Copyright Halbe Mulder, 2014
vrijdag 27 december 2013
LUCHTDICHT: Blauwe kerst
Soms komen een aantal volstrekt ongerelateerde zaken, gebeurtenissen, artikelen of ervaringen ineens spontaan samen in een grote smeltkroes, waaruit ze vervolgens als een prachtige en volstrekt onverwachte eenheid tevoorschijn komen...
En soms ook niet.
Blauwe kerst
Hij zat daar, in een ski-oord met een gebrek aan sneeuw,
Niet dat het er nooit geweest was, maar alleen niet deze eeuw,
Omgeven door de leegte en een weggesmolten pop,
Weer typisch zijn gezelschap, het rot vanzelf op.
Hij zat daar, op een bankje, tussen het onthulde groen,
Het mocht echt wel wat witter, maar daar was niets aan te doen,
Plots brak de hemel open, en dat kwam rauw op z’n dak,
Een verrassing op verrassing, gevolgd door een nat pak.
En, kijkend naar de maretak, gaf hij een lange geeuw,
Alweer alleen, hoe kan dat nou?
Ja, hij, alleen, een beetje blauw,
Al niet meer hopend op een vrouw, gaf hij een stille schreeuw.
Hij zat daar, op te drogen, binnen voor de open haard,
Dat hielp alleen lichamelijk, zijn geest bleef onbedaard,
Waarna hij driftig opstond, en door de deur heen ging,
Dat gaf hem weer een blauwtje, want gesloten was het ding.
En, kijkend naar de maretak, gaf hij een lange geeuw,
Alweer alleen, hoe kan dat nou?
Ja, hij, alleen, een beetje blauw,
Al niet meer hopend op een vrouw, gaf hij weer een stille schreeuw.
Hij zit daar, op een bankje, bij de post EHBO,
Slechts een schaafwond bij zijn ogen, maar een gat in zijn ego,
Versuft en zwaar vertwijfeld, nergens wordt meer aan gedacht,
En hij ziet niet hoe iedere zuster en assistente naar hem lacht.
Copyright Halbe Mulder, 2013
En soms ook niet.
Blauwe kerst
Hij zat daar, in een ski-oord met een gebrek aan sneeuw,
Niet dat het er nooit geweest was, maar alleen niet deze eeuw,
Omgeven door de leegte en een weggesmolten pop,
Weer typisch zijn gezelschap, het rot vanzelf op.
Hij zat daar, op een bankje, tussen het onthulde groen,
Het mocht echt wel wat witter, maar daar was niets aan te doen,
Plots brak de hemel open, en dat kwam rauw op z’n dak,
Een verrassing op verrassing, gevolgd door een nat pak.
En, kijkend naar de maretak, gaf hij een lange geeuw,
Alweer alleen, hoe kan dat nou?
Ja, hij, alleen, een beetje blauw,
Al niet meer hopend op een vrouw, gaf hij een stille schreeuw.
Hij zat daar, op te drogen, binnen voor de open haard,
Dat hielp alleen lichamelijk, zijn geest bleef onbedaard,
Waarna hij driftig opstond, en door de deur heen ging,
Dat gaf hem weer een blauwtje, want gesloten was het ding.
En, kijkend naar de maretak, gaf hij een lange geeuw,
Alweer alleen, hoe kan dat nou?
Ja, hij, alleen, een beetje blauw,
Al niet meer hopend op een vrouw, gaf hij weer een stille schreeuw.
Hij zit daar, op een bankje, bij de post EHBO,
Slechts een schaafwond bij zijn ogen, maar een gat in zijn ego,
Versuft en zwaar vertwijfeld, nergens wordt meer aan gedacht,
En hij ziet niet hoe iedere zuster en assistente naar hem lacht.
Copyright Halbe Mulder, 2013
vrijdag 22 november 2013
LUCHTDICHT: Terrible hunter
Na een tijd absoluut niet creatief te zijn geweest, gebeurt er soms ergens iets waardoor je plotseling de nood voelt te gaan schrijven.
Terrible Hunter
Moving through the forests, strolling without a goal,
on one side, a raging fire, on the other only coal.
Then suddenly, before my eyes, I hadn’t realised,
There was a deer, so beautiful, it took me by surprise.
To want to really take a life, it isn’t natural,
to want to really own it, obeying to your call.
It isn’t true, I tell myself, it isn’t really cruel,
It’s not a deer, but it’s a wolf, the feeling’s mutual.
I’m a little slow on taking aim, like to verify my shot,
but suddenly the other guy struck as the iron’s hot…
After this many failures, you’d think I should have learned,
But still, I’m slightly timid, afraid of fingers burned.
And every time another deer pops up within my sights,
I fail to take the offering, I lose without a fight…
Copyright Halbe Mulder, 2013
Terrible Hunter
Moving through the forests, strolling without a goal,
on one side, a raging fire, on the other only coal.
Then suddenly, before my eyes, I hadn’t realised,
There was a deer, so beautiful, it took me by surprise.
To want to really take a life, it isn’t natural,
to want to really own it, obeying to your call.
It isn’t true, I tell myself, it isn’t really cruel,
It’s not a deer, but it’s a wolf, the feeling’s mutual.
I’m a little slow on taking aim, like to verify my shot,
but suddenly the other guy struck as the iron’s hot…
After this many failures, you’d think I should have learned,
But still, I’m slightly timid, afraid of fingers burned.
And every time another deer pops up within my sights,
I fail to take the offering, I lose without a fight…
Copyright Halbe Mulder, 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)